Gdy wybuchła rebelia, tworzył lokalny zespół, z których formował specjalne kadry, by tworzyć przyszłe jednostki zbrojne. Po tym gdy resztki oddziałów Tity zostały przerzucone do Bośni, pod naporem niemieckich wojsk oddziały partyzanckie skoncentrowały się w dwóch elitarnych brygadach uderzeniowych. Na początku listopada 1943 objął dowództwo 1 Brygady Proletariackiej, na czele której odniósł wiele zwycięstw. W lipcu 1944 mianowano go szefem sztabu sił zbrojnych na Serbię, a na początku 1945 został dowódcą 2 Armii i stoczył ciężkie walki w północno-wschodniej Bośni.

Po wojnie został szefem sztabu generalnego sił zbrojnych Jugosławii, pełniąc to stanowisko do stycznia 1953, gdy został ministrem spraw zagranicznych. Zasiadał również w Stałej Konferencji KC Związku Komunistów Jugosławii i był członkiem Prezydium KC Związku Komunistów Serbii. Był jednym z najbliższych współpracowników Tity i najzdolniejszych dyplomatów, wielokrotnie występował na forum ONZ. W 1966 objął funkcję wiceprezydenta Jugosławii, a w 1972 po dymisji wycofał się z życia politycznego.

Uchwałą z dnia 11 października 1946 r.