mimo tego przypisał tę nazwę Philipowi Sclaterowi. W 1967 amerykański ornitolog James Greenway zasugerował, że szpak maskareński powinien należeć do rodzaju Fregilupus wraz ze szpakiem reuniońskim. W 1974 odkryto więcej szczątków subfosylnych, których badania wsparły hipotezę, wedle której szpak maskareński reprezentuje odrębny rodzaj. Stanowi o tym szczególnie mocniejszy dziób. W 2014 brytyjski paleontolog Julian P. Hume na podstawie szczątków z Mauritiusa opisał nowy wymarły gatunek, Cryptopsar ischyrhynchus. Okazał się być bliższy szpakom maskareńskim niż szpak reunioński, na co wskazuje budowa czaszki, mostka i kości ramiennej. Wcześniej szpak maskareński był jedynym wróblowym Maskarenów, któremu nazwę naukową nadano po odkryciu szczątków subfosylnych. thumb|left|Ilustracja z 1907 autorstwa Keulemansa (po lewej), oparta częściowo na okazie, który okazał się być albinotycznym dygaczem szarym (Cinclocerthia gutturalis) W 1898 brytyjski przyrodnik Henry Ogg Forbes opisał kolejny gatunek Necropsar, N. leguati, na podstawie holotypu w postaci spreparowanej skórki w World Museum Liverpool (D.1792), mającego pochodzić z Madagaskaru. Sądził, że to właśnie o tym ptaku wspominał Tafforet, a nie o N. rodericanus z Rodrigues.