Anna Lanota, z domu Rottenberg (ur. 11 stycznia 1915 w Łodzi jako Chana Rottenberg, zm. 12 lipca 2008 w Warszawie) – polska nauczycielka oraz dziennikarka.
Życiorys Urodziła się w ŁodziElżbieta Ciborska Leksykon polskiego dziennikarstwa, wyd. Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2010, s. 298 w rodzinie żydowskiej, jako córka Szlomy (Stanisław, 1888-1942) i Jehudit z domu Pilicer (1888-1942).
W 1937 ukończyła studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Przed 1939 pracowała jako nauczycielka, w domu Towarzystwa Opieki nad Sierotami Żydowskimi „Centos” w Otwocku. W latach 1939–1941 pracowała jako wychowawczyni w domu dziecka we Lwowie, od 1941 przebywała w Warszawie. Uczestniczyła w komunistycznej konspiracji, m.in. pracowała przy druku i dystrybucji pisma „Głos Warszawy”Oral history interview with Anna Lanota. Służyła w Armii Ludowej, w stopniu podporucznika, uczestniczyła w powstaniu warszawskim, była kierownikiem koła instruktorek Wydziału Żeńskich Jednostek Wojskowych Sztabu Głównego AL. Warszawę opuściła 2 września 1944 (była już wówczas w ciąży, jej mąż Edward Lanota zginął 26 sierpnia 1944 w zbombardowanej przez Niemców kamienicy przy ul. Freta 16, wraz z częścią sztabu AL)Antoni Przygoński Armia Ludowa w Powstaniu Warszawskim 1944, wyd. Warszawa 2008, s. 347.