thumb|Museo Alejandro Otero W 1951 Otero wyjechał do Holandii, aby zapoznać się bliżej z dziełami Pieta Mondriana, artysty, który miał niewątpliwie wpływ na powstanie kolejnej serii Líneas de color sobre fondo blanco oraz Collages ortogonales. Dzięki różnym układom przeplatających się wielobarwnych pasków papieru chciał uzyskać efekt dynamicznej przestrzeni i dwuwymiarowej struktury. W Holandii po raz pierwszy pojawił się pomysł zastosowania układów modułowych w pracach Otero, który po zastosowaniu w kolażach ortogonalnych przeniósł do przestrzennej architektury swoich rzeźb. Po powrocie do Caracas, skontaktował się z architektami zaangażowanymi w rozwijający się ruch modernistyczny i został zaproszony do udziału w projekcie integracji sztuk wizualnych w programie architektonicznym Ciudad Universitaria de Caracas, projektu kierowanego przez architekta Carlosa Raúla Villanueva. Jako część dużej grupy wenezuelskich i zagranicznych artystów, w tym Mateo Manaure, Francisco Narváes, Jesús Rafael Soto, Alexander Calder, Fernand Léger, Jean Arp i Victor Vasarely, Otero zrealizował szereg prac w przestrzeni publicznej wykorzystując swoją koncepcję łączenia modułowego różnych elementów.