W 1955 roku Otero stworzył kolejny cykl Coloritmo – serię modułowych obrazów, w których wykorzystał lakier przemysłowy, rozpylany na drewniane panele lub pleksiglasie, z białymi i ciemnymi równoległymi pasami oraz nierównomiernymi formami jaskrawych kolorów. Większość prac z tego cyklu, ponad czterdzieści, powstało przed 1961, pojedyncze tworzył jeszcze do 1971. W 1956 Museum of Modern Art w Nowym Jorku przejął część serii Coloritmo. W 1956 Otero reprezentował Wenezuelę na Biennale w Wenecji i ponownie w 1962 i 1966. W 1958 otrzymał Premio Nacional de Pintura, przyznaną podczas XIX Salón Oficial Anual de Arte Venezolano, za obraz Coloritmo 35. W 1958 obraz ten został włączony do międzynarodowej wystawy, w Pittsburgu (Pittsburg Bicentennial International Exhibition of Contemporary Painting and Sculpture), zorganizowanej w Carnegie Institute. W 1959 Otero reprezentował Wenezuelę podczas Biennale w São Paulo, gdzie otrzymał wyróżnienie za serię Coloritmo.