Alfa 6 uchodziła za samochód paliwożerny i toporny, była też podatna na korozję. Zaletą natomiast była jej niezawodność, wśród usterek należy wspomnieć o trudności w odpowiedniej regulacji sześciu gaźników. Najlepsze wyniki sprzedaży Alfy 6 osiągnięto na rynku szwajcarskim, rząd włoski zamówił wiele tych limuzyn na potrzeby przewozu oficjeli i urzędników. Prosta budowa nadwozia przemawiała na korzyść montażu opancerzana, zaś rozmiary i właściwości jezdne zapewniały bezpieczeństwo na drodze.
Od 7 do 11 egzemplarzy Alfy Romeo 6 przeszło testy homologacyjne w celu przygotowania do sprzedaży na terenie USA, pojedyncze egzemplarze trafiły na tamtejszy rynek.
Face lifting i modernizacja palety silnikowej w 1983 r. pokutowały utrzymaniem podobnego wyniku sprzedaży. Alfa 6 z silnikiem 2.0 V6 trafiła do klientów w liczbie niecałych 1800 egzemplarzy, mimo znacznie niższej ceny od topowego 2.5 Quadrifoglio, który znalazł nieco mniejszą liczbę nabywców. Najliczniej sprzedawany był wysokoprężny wariant TD 5, który znalazł prawie 3 tysiące nabywców.
Do zakończenia produkcji w 1987 roku sprzedano 12 070 egzemplarzy.