Diwakara nie doczekał odpowiedzi, zmarł 4 lutego 688 r.
Ponieważ wydano aż cesarski edykt dla Diwakary, klasztor ten musiał być bardzo ważny. Jeśli chodzi o prace translatorskie dorównał tak znanym klasztorom z Chang’anu jak Hongfu (chin. 弘福寺) i Ci’en (chin. 慈恩寺).
W tekście być może z 685 r. wymieniono 10 mnichów, z których Faming (chin. 法明), Chuyi (chin. 處一) i Huiyan (chin. 惠儼) byli opatami tego klasztoru. Inni mnisi to: Huileng (chin. 慧稜), Xinggan (chin. 行感), Degan (chin. 徳感), Zhijing (chin. 知靜), Xuangui (chin. 玄軌) i Xuanzheng (chin. 宣政). Wymieniono ich w biografii mnicha Huaiyi (chin. 懷義, zm. 695) zawartej w Starej historii Tangów. Faming, Chuyi i Huiyan byli blisko związani z trzecim patriarchą wielkiej buddyjskiej szkoły huayan – Fazangiem.
19 lutego 687 r. nazwa klasztoru została zmieniona na (Dong) Weiguo [chin. 魏國寺, pinyin Wèiguósì, pol. (Wschodni) klasztor Państwa Wei]. 16 października 690 r. Wu Zetian ustanowiła własną dynastię Zhou, zatem postanowiła nazwać klasztor Dazhou (xi)si (Zachodni klasztor wielkiej [dynastii] Zhou). Jednak zanim doszło do proklamowania nowej dynastii, a tym samym przyjęcia oficjalnie tej nowej nazwy, 23 grudnia 689 r. (lub 9 stycznia 690 r.) klasztor został nazwany Chongfu.