東) Taiyuan si, czyli Wschodnim klasztorem Taiyuan.
Prawdopodobnie w 676 r. przybył do Luoyangu hinduski mnich Diwakara (skr. Divākara, chin. Dipoheluo) związany ze szkołą jogaczary (chin. Faxiang). Czwartego roku, piątego miesiąca yifeng (14 czerwca - 12 lipca 679 r.) przedstawił petycję, w której prosił o zgodę na przetłumaczenie pism, które przyniósł z Indii. Został wydany edykt zezwalający na tłumaczenie tekstów w klasztorze Taiyuan i Diwakara przetłumaczył cztery teksty, które zostały opublikowane w tym klasztorze w lutym lub marcu 680 r.Między innymi były to teksty: Anakṣarakaraṇḍakavairocanagarbha(sutra) K 215, T 840, H 800 oraz Zaota gongde jing K 498, T 699, H 675 (K=The Korean Buddhist Canon: A Descriptive Catalogue, T= Taishō Shinshū Daizōkyō, H= Hangul taejanggyong kanhaeng mo. Pod koniec 680 r. Diwakara przeniósł się za dworem cesarskim, który opuścił Luoyang, do Chang’anu. I tam przebywał w klasztorze Hongfu do 685 r., chociaż dwór w 682 r. powrócił do Luoyangu. W 685 r. przybył do Luoyangu i złożył prośbę o zgodę na powrót do Indii. W oczekiwaniu na odpowiedź, przetłumaczył w Taiyuan kolejny tekst Buddhoṣṇīṣavijayā dhāraṇī sūtraTakże (Sarvadurgatipariśodhana)-uṣṇīṣavijaya dhāraṇi (sutra) K 320, T 969, H 867.