12 sierpnia 670 r. zmarła matka Wu Zetian i cesarzowa postanowiła wybudować w Chang’anie klasztor ku czci swojej matki, pani Rongguo (榮國 579–670), który otrzymał nazwę Taiyuan, gdyż był to pośmiertny arystokratyczny tytuł jej rodziców. Miał on charakter "książęcy" czyli "państwowy" – guosi (chin. 國寺). Powstał z przekształconego w klasztor domu matki cesarzowej pomiędzy 9 listopada 670 a 14 lutego 671 r. (koniec pierwszego roku okresu xianghengAntonino Forte. On the Origins of the Great Fuxian Monastery 大福先寺 in Luoyang. Str. 46-49. Cały tekst jest oparty na tym artykule.
Jednak ponieważ drugą stolicą był Luoyang, w kilka lat później został tam wybudowany klasztor także nazwany Taiyuan. Informuje o tym tekst Tang huiyao, w którym czytamy: "Rezydencja pani Young, matki cesarzowej Wu, w drugim roku shangyuan [1 lutego 675 – 20 stycznia 676] została wzniesiona jako klasztor Taiyuan". Wtedy dwór cesarski znajdował się w Luoyangu, gdyż przybył do wschodniej stolicy 25 grudnia 674 r. i pozostał w niej przez 16 miesięcy do 10 maja 676 r.Przypadkowo, 20 stycznia 676, ukończono wielkie rzeźby w największej z grot w Longmen, które znajdowały się 11 km od Luoyangu. Grota ta należała do pobliskiego Da Fengxian si (chin. 大奉先寺) leżącego na południu od Longmen. Aby go odróżnić od odpowiednika z Chang’anu, był nazywany Dong (chin.