Do 1934 roku brała udział w seminarium doktorskim, nie napisała jednak doktoratu.
Od 1931 roku pracowała jako nauczycielka w szkolnictwie prywatnym w Warszawie. Była członkiem Związku Zawodowego Nauczycieli Szkół Powszechnych i Średnich. W 1939 roku wraz z rodziną mieszkała przy ulicy Zamenhofa. W Warszawie poznała Jonę Berensteina, któremu pomagała w działalności w ramach Komunistycznej Partii Polski. Po kapitulacji Warszawy przedostała się na obszar okupacji radzieckiej. Od listopada 1939 roku pracowała jako nauczycielka historii i geografii w szkole średniej w Krzemieńcu, w międzyczasie wzięła ślub z Joną Berensteinem, który pełnił funkcję dyrektora kombinatu. Po ataku Niemiec na ZSRR jej mąż został powołany do Armii Czerwonej, a ona została ewakuowana do obwodu woroneskiego, gdzie podjęła pracę jako nauczycielka we wsi Kałmyk. W listopadzie 1941 roku została ewakuowana do Fergany. 1 stycznia 1942 roku urodziła Witaliego Berensteina, a wkrótce potem ponownie podjęła pracę jako nauczycielka.