był to wtedy znak potwierdzenia lub wzmocnienia więzi personalnych. Ceremonia była prosta, ale uroczysta. Po śniadaniu bracia z przekazującego pokolenia siadali na platformie w sali Dharmy. Ubrani byli w szaty patriarchalne (chiń. zuiyi), siadali w kolejności starszeństwa (czyli 4 – 2 – 1 – 3 – 5, lewa strona jest w Chinach uprzywilejowana). Uczniowie, także w szatach patriarchalnych, wchodzili kierowani przez czcigodnego nauczyciela i stawali na wskazanych przez niego miejscach przed platformą, także według starszeństwa, które wynikało z kompetencji i dojrzałości. Było to ważne, gdyż najstarszy z braci (chiń. da fashi) najpewniej zostanie wkrótce opatem. Następnie uczniowie wykonywali dziewięć pełnych pokłonów. Następnie wszyscy klękali, a najstarszy brat z przekazującej generacji wygłaszał krótką mowę o znaczeniu tej ceremonii. Potem czytał zwój Dharmy z nazwiskami dawnych mistrzów pokolenie po pokoleniu. Po skończeniu czytania uczniowie wykonywali jeden pełny pokłon i wstawali. Tak kończyła się cała ceremonia (chiń. shouji).