W Wilnie przechowywany jest trzeci rękopis z przekładami Skaryny, pochodzący z XVI wieku, który zawiera napisane przez niego przedmowy do Ksiąg: Izajasza, Jeremiasza, Barucha, Ezechiela, 12 proroków mniejszych i Daniela, dalej Księgi: 12 proroków mniejszych i następnie większych oraz mowę Epifaniusza z Cypru opisującą imiona, pochodzenie, zgon i miejsce pochówku proroków, a także informację: „napisane z Biblii czeskiej”.
Początkowo Skaryna zamierzał przetłumaczyć także księgi Nowego Testamentu jednakże od tego zamiaru odstąpił. Wydał w języku cerkiewnosłowiańskim z lokalnymi naleciałościami językowymi Małą księgę podróżną zawierającą 10 fragmentów Ewangelii, 1 fragment Dziejów Apostolskich i 7 czytań z Listów.
Podstawa tłumaczenia Wydawca korzystał z Biblii weneckiej, czeskiego przekładu wydanego w roku 1506, a także z Wulgaty (czterotomowe wydanie Antona Kobergera z 1487), Septuaginty i niekompletnego staro-cerkiewno-słowiańskiego przekładu autorstwa Cyryla i Metodego. Nie posługiwał się natomiast oryginałem hebrajskim.