Znaczenie Po tym jak Skaryna opuścił Pragę i udał się w 1520 roku do Wilna, zaprzestał wydawania kolejnych ksiąg Starego Testamentu. Nikt inny nie podjął się tego zadania. Cerkiew nie wspierała tego przekładu, ani też nie posługiwała się nim. Księgi wydane były w małym nakładzie (niektóre tylko kilku sztuk) i nie odegrały większej roli w rozwoju elit białoruskich, ulegających po unii lubelskiej (1569) powolnej polonizacji. Historyczne znaczenie przekładu Skaryny (dokonanego zanim Marcin Luter przełożył Biblię na język niemiecki) podkreślać zaczęto w XIX wieku, kiedy zaczęła kształtować się białoruska świadomość narodowa.
O doniosłości tłumaczenia Skaryny pisał między innymi slawista Aleksander Naumow, który uważa cząstkowe wydania w języku ruskim za stawiające wschodniosłowiańską biblistykę w czołówce europejskiejFranciszek Skoryna z Połocka. Życie i pisma, wybór tekstów, przekład i opracowanie Mariola Walczak-Mikołajczakowa i Aleksander Naumow, Gniezno 2007.. Przekłady Skaryny z lat 1517–1519 wyprzedziły pierwsze polskie przekłady drukowane o kilkanaście lub kilkadziesiąt lat: Psałterz krakowski (1532), Psałterz Walentego Wróbla (1539), Nowy Testament Stanisława Murzynowskiego (1553) czy Biblia Leopolity (1561).