Iwan Łukicz Sorokin (, ur. w stanicy Pietropawłowskaja w obwodzie kubańskim, zm. 2 listopada 1918 w Stawropolu) – rosyjski i radziecki wojskowy, dowódca 11 Armii w październiku-listopadzie 1918 r.
Życiorys Był z wykształcenia felczerem. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podczas I wojny światowej walczył w armii carskiej w 1 Pułku Łabińskim na Froncie Kaukaskim, w 1915 r. został skierowany do szkoły chorążych w Tyflisie. Następnie w latach 1916–1917 służył w 3 Pułku Liniowym. Po rewolucji 1917 r. utworzył na Kubaniu oddział Czerwonej Gwardii złożony z miejscowych Kozaków. Należał do partii eserów.
Jako zastępca dowódcy Południowo-Wschodniej Armii Rewolucyjnej (zastępca Aleksieja Awtonomowa, od lutego do kwietnia 1918 r.) dowodził obroną kontrolowanego przez czerwonych Jekaterynodaru przed białą Armią Ochotniczą. Po tym, gdy zginął dowodzący białymi gen. Ławr Korniłow, a jego następca gen. Anton Denikin zdecydował o odstąpieniu oblegających spod miasta, Sorokin miał szansę zniszczyć osłabione siły wroga, jednak nie wykorzystał okazji, nie uderzył na odchodzące siły przeciwnika. Zamiast tego organizował w mieście parady i demonstracje, a także polecił manifestacyjnie spalić ciało Korniłowa.