Sorokin został dowódcą Armii Czerwonej Kaukazu Północnego 3 sierpnia 1918 r., gdy toczył ciągle walki z białymi. Najpierw poniósł klęskę w starciu z trzonem ich sił, następnie jednak przegrupował wojska, odzyskał stanice Timaszewską i Korienowską, odcinając Denikina od przednich oddziałów płk. Drozdowskiego, które zmierzały już w kierunku Jekaterynodaru. Po kilku dniach zaciętych walk Sorokin musiał jednak wycofać się w kierunku Jekaterynodaru, a następnie odejść także z tego miasta. W jego oddziałach upadła dyscyplina, część żołnierzy wycofała się bez zgody dowództwa, niektóre rozkazy Sorokina nie zostały wykonane. Mając nadal pod komendą 15 tys. żołnierzy Sorokin wycofał się między rzeki Kubań i Ładą. Od całkowitego rozproszenia uratowało jego zdemoralizowane siły przybycie Armii Tamańskiej pod dowództwem Iwana Matwiejewa w połowie września 1918 r.

Do końca miesiąca dowodzeni przez Sorokina czerwoni ponieśli kilka kolejnych porażek w walkach z Denikinem i ich siły, chociaż znacznie liczniejsze niż Armia Ochotnicza, zostały niemal całkowicie otoczone. Dzięki przewadze liczebnej mieli jednak ogromną szansę na przebicie się i połączenie z czerwoną 10 Armią walczącą pod Carycynem.