Powstanie getta było poprzedzone wyselekcjonowaniem ok. 3 tysięcy Żydów i wysłaniem ich (6 grudnia 1940) do niemieckiego nazistowskiego obozu przejściowego (koncentracyjnego) w Działdowie. Po tej akcji w mieście pozostało 2450 Żydów, którzy zostali w grudniu przesiedleni do getta obejmującego ulice (obszar około 30 hektarów): Warszawską, Długą, Płocką oraz SzewskąJ. Szczepański, Społeczność żydowska Mazowsza w XIX–XX wieku (Jewish Community in Mazovia in the 19th and 20th Centuries), (Pułtusk, 2005), s. 429–430..
Życie mały|W okresie II wojny światowej na placu przed spichlerzem okupanci niemieccy produkowali kręgi betonowe, przy produkcji których była wykorzystywana ludność żydowska W okolicach listopada 1941 r. do getta dobudowano część ulicy Warszawskiej, która znajdowała się za miejską pompą wodną i ulicą Smolarnia.
Jesienią 1941 r. pogorszyły się warunki bytowe w getcie, kiedy to w listopadzie 1941 r. przesiedlono do niego około tysiąc Żydów ze Szreńska, Radzanowa i Zielunia. W ten sposób w getcie liczba mieszkańców wynosiła 5 tysięcy osób. Pomieszczeniami mieszkalnymi stały się wszystkie chlewy, stodoły mleczarskie, spichlerze, piwnice i strychy. Kiedy w getcie wybuchła epidemia tyfusu, Judenrat powołał komisję sanitarną.