Komisja wzięła na siebie odpowiedzialność za sprzątanie i sterylizację getta oraz utworzenie małego szpitala, który miał 40 pokoi, pracowała tam jedna pielęgniarka, Fela Ceitag. W szpitalu był ogród warzywny, krowa i koza. Warunki życia w szpitalu były zadowalające, a śmiertelność nie była wysoka, co potwierdzali wizytujący szpital niemieccy doktorzy z Królewca. Władze dostarczały ubrania i jedzenie do szpitala ponad przydzielone dla getta normy (prawdopodobnie z powodu aryjskich pacjentów). Ponieważ większość lekarzy z Mławy uciekła lub została wywieziona, Judenrat sprowadził z getta warszawskiego nowego lekarza – dr. Beno Tiefenbruna, który pochodził z Wiednia. Wkrótce po przyjeździe Tiefenbrun zaraził się tyfusem i zmarł. Po jego śmierci polski lekarz Józef Witwicki za zgodą Niemców opiekował się chorymi, pomagał przede wszystkim w leczeniu ambulatoryjnym. Józef Witwicki regularnie odwiedzał mławskie getto, organizując różnoraką pomoc. Wszyscy mieszkańcy getta zostali zaszczepieni przeciw tyfusowi.