Niemcy zatrudniali część żydowskich rzemieślników z getta. Od 200 do 500 Żydów pracowało codziennie w robotach przymusowych, takich jak: sprzątanie gruzów, brukowanie ulic, wyburzanie domów, budowanie baraków, sprzątanie ulic miast, załadunek węgla do pociągów; część pracowała w niemieckich i polskich gospodarstwach domowych oraz prywatnych gospodarstwach rolnych. Żydówki wykonywały również pracę przy sprzątaniu miasta oraz w gospodarstwach domowych Polaków i Niemców. Kiedy Żydzi pracowali poza murami getta, byli pilnowani przez Niemców. Setki Żydów wysyłano na pewien czas do różnych obozów pracy w okolicach Mławy. Żydówki z Mławy pracowały przy sadzeniu drzew w ramach obozu pracy kobiet we wsi Bieliny (powiat pułtuski). Judenrat koordynował kalendarz pracowników – każdy Żyd musiał pojawić się w pracy w wyznaczonym dniu tygodnia. Latem 1941 r. 120 mężczyzn wybrukowało drogi w obozie pracy przymusowej we wsi Czernice Borowe. W latach 1941–1942 wielu Żydów mławskich pracowało w obozie pracy przymusowej w Nosarzewie, budując lotnisko i koszary dla niemieckiej bazy wojskowejM. Grynberg, Żydzi w rejencji ciechanowskiej 1939–1942 (Warszawa, 1984), p. 78., a następnie prowadząc remonty. Ich wynagrodzenie było minimalne.