Został ciężko ranny 12 marca 1919, do służby powrócił 26 sierpnia 1919 i został wówczas kapelanem w 10 Wojskowym Okręgowym Szpitalu w Przemyślu, następnie w szpitalach wojskowych nr 1 i 2 we Lwowie i Szpitalu Okręgowym w Przemyślu.
3 stycznia 1922 został awansowany do stopnia starszego kapelana (major) ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Od tego samego roku do 1938 był kapelanem w Szpitalu Okręgowym nr VI we Lwowie. Równocześnie w 1924 został kapelanem garnizonu Lwów-Zamarstynów (Okręg Korpusu Nr VI). W 1934 został awansowany do stopnia proboszcza (podpułkownik), od 1938 był administratorem, od 1939 proboszczem wojskowej parafii we Lwowie. W okresie II Rzeczypospolitej był katechetą w szkole pp. Benedyktynek łacińskich we Lwowie.
Po wybuchu II wojny światowej, w czasie okupacji sowieckiej ukrywał się, podczas okupacji niemieckiej został (we wrześniu 1941) administratorem parafii w Winnikach, w parafii kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Winnikach (pełnił tę funkcję do listopada 1945). Od połowy 1943 uczestniczył w konspiracji w ramach Okręgu Lwów Armii Krajowej, pod pseudonimem „Liban” pełniąc funkcje kapelana III Obszaru oraz p.o. duszpasterza w okresie od lipca 1943 do 31 lipca 1944.