W listopadzie 1945 wyjechał do archidiecezji krakowskiej. Następnie był proboszczem w parafii świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej w diecezji łózdkiej (1946 do 1948). W 1948 przeniósł się do administratury apostolskiej w Gorzowie Wielkopolskim. Tam był kolejno wikariuszem z prawami proboszcza w parafii św. Marcina w Kołobrzegu (1948), wikariuszem z prawami proboszcza w Białogardzie (1948), administratorem parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tychowie od 1948 do 1949 i parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Polanowie od 1949 do 1951 (1951 mianowany proboszczem), proboszczem parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Koszalinie od 1951 do 1961. Następnie był kapelanem szpitala miejskiego w Koszalinie. W 1961 jako kanonik był sekretarzem zarządu wojewódzkiego koła księży „Caritas”, działał w Okręgowej Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy Katolickich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Narodowego.
Zmarł 15 grudnia 1975 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.