Jednocześnie, w latach 1981–1984, był delegatem Polski do Międzynarodowej Rady Badań Morza. W 1984 ponownie podjął pracę w Sekretariacie Komisji na stanowisku zastępcy sekretarza wykonawczego ICSEAF. Głównym sukcesem Draganika było wydanie w 1989 pierwszego wolumenu „ICSEAF Selected papers” i objęcie w nim funkcji redaktora. W 1986 uzyskał tytuł profesora nauk przyrodniczych.

W 1990 powrócił do pracy w Zakładzie Ichtiologii Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni. Zajmował się badaniami ekologii ryb bałtyckich, zespołami ryb wód przybrzeżnych Bałtyku (metoda rehabilitacji zasobów rybnych oraz zasad ich ochrony w polskiej strefie przybrzeżnej), a ponadto był członkiem zespołu badającego reakcję systemu immunologicznego ryb na stopień zanieczyszczenia środowiska chlorowanymi związkami organicznymi. W ostatnich latach aktywności zawodowej (do 2007) pracował w Zakładzie Zasobów Rybackich MIR. W latach 1991, 1996 i 1998 był koordynatorem międzynarodowych sympozjów poświęconych rybom Bałtyku i rybołówstwu bałtyckiemu.

Był członkiem różnych organizacji, m.in.: Rady Naukowej Instytutu Rybactwa Śródlądowego im.