Poznał także profesora Maksa Müllera, słynnego orientalistę, który nadzorował wtedy tłumaczenia tekstów Wschodu, w tym wielu buddyjskich, wydanych później pod tytułem Święte księgi Wschodu w 50 tomach. Uczeń Müllera Nanjō Bun’yū przygotowywał wówczas katalog chińskiej Tripitaki. Yang i Nanjo zaprzyjaźnili się, a być może Yang pomagał mu w tej pracy. Yang dowiedział się od niego, że w Japonii jest wiele chińskich tekstów buddyjskich zupełnie nieosiągalnych w ChinachHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Harvard University Press. Cambridge. 1968. s. 4..
Po powrocie do kraju znów poświęcił się pracy wydawniczej. W wielu wypadkach otrzymywał dotacje, gdyż donatorzy wierzyli, iż tworzą w ten sposób „dobrą karmę”. Często jednak wydawał swoje oszczędności, co całkowicie wyczerpało jego zasoby. W 1886 r. powrócił do Londynu do powtórnej pracy w ambasadzie. Tym razem poświęcił się studiowaniu języka angielskiego, polityki i przemysłu. Był pod takim wrażeniem tego, czego się nauczył, że zaczął popędzać rząd, aby przysyłał na studia jak najwięcej młodych Chińczyków. Kiedy nie przyniosło to żadnego odzewu, postanowił zerwać całkowicie z pracą dla rządu i poświęcić się buddyzmowiHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Harvard University Press. Cambridge. 1968. s.