1470 r.Ruy Lorenzo zwierza się Wawrzyńcowi, u którego zamieszkał ze swoich trosk. Ten wyznaje mu, że tak naprawdę jest królewskim stryjem, Don Pedrem, skazanym i ściganym przez króla, w wyniku fałszywego oskarżenia. Tarso namawia Mirena, by wyznał ukochanej swą miłość, ten jednak się waha, obawiając się odrzucenia. Magdalena wzywa go do siebie i udając sen wyznaje mu swą miłość, rozwiewa też wszelkie jego wątpliwości. Obudziwszy się bagatelizuje jednak swe wyznanie.
Serafina dowiedziawszy się o podstępie Antonia każe mu natychmiast opuścić pałac, ten rozżalony ciska w nią jej portretem, życząc jej, by skoro nie kocha mężczyzn, zakochała się w samej sobie. Zaintrygowana nieznajomym z portretu Serafina próbuje się dowiedzieć kogo on przedstawia. Przyzwany przez Serafinę, Antonio zmyśla historię o ściganym przez prawo synu Don Pedra, Don Dionizym, który zakochał się w niej i prosił go, by zdobył jej względy i podarował ten portret. Serafina jest zachwycona. Antonio podejmuje się przyprowadzić do niej Don Dionizego pod osłoną nocy. Książę chce uczestniczyć w lekcji Magdaleny. Ta chwali się przed ojcem i ukochanym swoimi postępami, szczególnie listem pisanym jakby we śnie. Don Duarte informuje o niespodziewanym przyjeździe Vasconcelosa.