Jak zwykle u Tirsa bardzo interesująco wypadają postaci kobietː Magdalena i Serafina, które pozwalają wcielającym się w nie aktorkom popisać prawdziwym kunsztem. Niektóre ze scen, jak wspaniała scena "teatru w teatrze" z II aktu, w której Serafina wygłasza najpiękniejszą bodaj pochwałę sztuki dramatycznej, jaka została wypowiedziana ze sceny, czy rzekomy sen Magdaleny z III aktu na długo zapadają w pamięć. Komizm Lekka, żywa akcja Nieśmiałego na dworze, obfitująca w zaskakujące zwroty skrzy się humorem sytuacyjnym i słownym. Szczególnie zabawny i zróżnicowany jest język bohaterów sztuki. Autor dostosowuje go do świadomości posługujących się nim postaci, oddając z mistrzostwem liryzm zakochanej Magdaleny czy nieporadność mowy wieśniaków. Nasyca go obrazowymi porównaniami odwołującymi się do życia codziennego, potocznymi zwrotami, porównaniami i dosadnymi wyrażeniami, choć jak sam skarży się w Prologuː powołani do tego urzędnicy bez litości, choć z zarozumialstwem, wyczyścili ją dokładnie ze słów i scen nieprzystojnych. Szczególnym źródłem komizmu są działania i wypowiedzi trojga gracioso: Vasca, Melisy i przede wszystkim Tarsa, chodzącej skarbnicy ludowej i praktycznej mądrości. Komedia o miłości Głównym tematem sztuki jest miłość, ukazana z pełną akceptacją dla jej ziemskich przejawów.