Ukazując dole i niedole miłości Tirso unika moralizowania. W pełni akceptuje na przykład prawo swoich bohaterek do walki o własne szczęście, także metodą faktów dokonanych. Świat Nieśmiałego nie jest jednak amoralny. Tych którzy sprzeniewierzyli się miłości spotka kara. Hrabiemu de Estremoz, a zwłaszcza Don Antoniowi, który dla zaspokojenia własnych kaprysów erotycznych, posunął się do oszustwa i zdrady, w finale sztuki zostaje wymierzona poetycka sprawiedliwość. Zawarte przez nich pod przymusem małżeństwa raczej nie przyniosą im szczęścia. mały|Alfons V, król który w sztuce ułaskawia Don Pedra. Sztuka ta, podobnie jak najlepsze komedie Szekspira, daje widzowi możliwość przeżycia swoistej katharsis, zanurzenia się w magii zrodzonego z marzeń świata, pełnego komizmu i zabawy, w którym rzeczą najważniejszą jest miłość, gdzie królują czyste, mocne uczucia, radość życia i szczególna, charakterystyczna dla młodości wrażliwość odczuwania.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Nieśmiały na dworze · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.