Nieuznawane podgatunki Opisano również nieuznawane podgatunki. Jednym z nich jest E. c. tavetensis, którego holotyp, pozyskany 17 października 1921 w Simba (Kenia), przechowywany jest w Królewskim Muzeum Afryki Środkowej w Tervuren (stan z 2010). Wcześniej natomiast miał być w posiadaniu Muzeum Historii Naturalnej w Tring. Podgatunek ten został opisany na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club” przez Van Somerena (1921). Holotyp E. c. meridionalis, podgatunku wyłonionego przez Mearnsa, pochodził z Kolonii Kenii, włączono go do zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie.
Nazewnictwo Polska nazwa zwyczajowa nie uległa zmianie od czasu jej oficjalnego nadania w 1999 (stan w 2025). Odpowiada nazwie anglojęzycznej – African silverbill. Epitet gatunkowy cantans oznacza z łaciny „śpiewający”. Gatunek opisywano pod licznymi synonimami, podobnie jak i jego podgatunki: Loxia cantans (Gmelin, 1789, Rüppell, 1835–40) Aidemosyne cantans (m.in. Sharpe, 1890; Butler, 1894; Nehrkorn, 1899; Mearns, 1913) Coccothraustes cantans (Vieillot, 1817; von Heuglin, 1856) Fringilla cantans (Lichteinstein, 1823) Estrelda cantans (Rüppell, 1845) Amadina cantans (m.in. Gray, 1849; Strickland, 1850; Hartlub, 1857; Bolle, 1859; Hartlaub, 1861; Blanford, 1870; Gray, 1870) Uroloncha cantans (m.in.