Cabanis, 1850; Sharpe, 1871; Antinori & Salvadori, 1873; Fischer, 1884, Shelley, 1905) Euodeia cantans (Reichenbach, 1861) Spermestes cantans (Finsch, 1870; Hartlaub, 1870; Fischer & Reichenbach, 1878) Munia cantans (Shelley, 1886)

Ludzie Hausa z Nigru nazywają te ptaki ciriri.

Genetyka W latach 70. XX wieku zbadano kariotyp srebrnodziobka afrykańskiego; uzyskano niedokładny wynik 2n=76±2. W nieco późniejszych badaniach (1986) dla przedstawicieli 13 gatunków astryldów, jednak bez udziału srebrnodziobków, uzyskano wynik 2n=78. Niegdyś trend populacji był uznawany przez BirdLife International za spadkowy (w 2018 już za stabilny), co mogło prowadzić do zmniejszenia różnorodności genetycznej. Do 2013 temat ten nie był poruszony w świecie nauki. Podczas pierwszych przeprowadzonych badań przeanalizowano 8 markerów genetycznych opartych na sekwencjach mikrosatelitarnych. Wszystkie były polimorficzne, zawierały od 3 do 9 alleli (przeciętnie 5,25/locus), a przewidywana heterozygotyczność wyniosła 0,606–0,718. Uzyskane informacje mają pomóc przyszłym naukowcom w ustalaniu różnorodności genetycznej, struktury populacji oraz strategii rozrodczych u srebrnodziobków afrykańskich. Według stanu wiedzy z 1997 nie było informacji o żadnych mieszańcach z udziałem srebrnodziobków afrykańskich na wolności.