Cechy wspólne większości form klasycznego teatru japońskiego to: swoboda w traktowaniu czasu i przestrzeni; efektowna widowiskowość; skupienie się na osobie aktora, a co za tym idzie kodyfikacja gry aktorskiej w szereg ustalonych figur i kanonów; powszechność występowania istot ponadnaturalnych; w miarę zaniku konfliktów między postaciami, rozwój konfliktu wewnątrz postaci; zakaz występowania kobiet na scenie (podobnie jak w starożytnej Grecji).
Wraz z rewolucją Meiji, szybką industrializacją i zmianami w obliczu tradycyjnego społeczeństwa japońskiego, początkowo od końca XIX wieku odchodzono od klasycznego teatru japońskiego na rzecz wzorców świadomie kopiowanych z teatru europejskiego (shingeki). Dopiero od przełomu lat 50. i 60. wraz z rozwojem nurtu post-shingeki można mówić o wpływie i powrocie do źródeł rodzimej sztuki teatralnej, przy równoczesnym zachowaniu kanonów europejskich.
Wpływ tradycyjnego teatru japońskiego polega przede wszystkim na: powrocie do tradycyjnych wątków tematycznych; korzystaniu z dorobku tradycyjnej techniki aktorskiej; kształtowanie kompozycji utworów w oparciu o schematy pochodzące z nō i kabuki; zakazana jeszcze do niedawna gra aktorów tradycyjnych form w filmie, sztukach współczesnych rodzimych i zachodnich dramaturgów.