1860. Roztropność kobieca jest dramatem społecznym, autor w kostiumach sprzed trzech stuleci portretuje współczesną sobie arystokrację, jej egoizm, żądzę władzy i bogactw. W odróżnieniu od wielu współczesnych sobie pisarzy, którzy rosnącą pozycję arystokracji uważali za rzecz naturalną, Tirso widział we wzroście jej wpływu na życie kraju, zagrożenie dla jego przyszłości. Dlatego tak ostro krytykuje w osobach infantów don Juana i don Enrique'a oraz ich sprzymierzeńców proces zawłaszczania państwa przez wąską oligarchię związaną z kolejnymi faworytami króla Filipa III (1598-1621) i Filipa IV (1621-1665) – księciem de Lerma, don Rodrigo Calderonem, don Luisem de Haro i hrabią-księciem Olivaresem. Tirso dostrzega, inaczej niż Lope de Vega czy Pedro Calderón, szansę naprawy państwa w oparciu o klasę średnią. Dworskim koteriom przeciwstawia Caravajalów i Benavidesa, a także kupców zatroskanych o dobro kraju i służących królowej pomocą finansową.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Tirsa de Moliny Kategoria:Utwory literackie z 1634