Królowa nie chce śmierci don Juana, lecz jego wygnania i podziału jego majątku między służących królestwu Caravajalów i Benavidesa.
Analiza Kobieca roztropność jest uważana za najlepszy dramat historyczny Tirsa. Sztuka zawiera wiele efektownych, mocnych scen, wyraziście zarysowanych charakterów. Postać królowej Marii emanuje wielkością jako władczyni i zarazem czułością jako matka. Don Diego de Haro przypomina średniowieczny portret, który wyszedł ze swoich żelaznych ram. Pośród wojennej zawieruchy w sposób najbardziej nieoczekiwany i sympatyczny wybucha jego naiwne poświęcenie, które jego zakochane serce ofiarowuje walczącej z nim królowej. Czasem dystans Tirsa do jego postaci rozbija powagę i tragiczny charakter sceny. Żyd Izmael w chwili, gdy ma podać truciznę swojemu panu, niespodziewanie, wyraźnie ku uciesze publiczności mówiː Lecz czegóż mam się obawiać, / Skoro w ten sposób dam mej krwi dowód, / A poza tym nie uważam, / By zabijanie było zbrodnią wśród lekarzy, / Wszak raczej ten z nich najszacowniejszy, / Kto więctegoej ludzi uśmierca. Temperament komediopisarza i satyryka wyraźnie bierze tu górę, ze szkodą dla realizmu i nastroju sceny. mały|Ostatnie chwile Ferdynanda IV Pozwanego. Obraz José Casady del Alisala.