Od początku XIX w. pozycja Goi jako nadwornego malarza i popularność wśród hiszpańskiej arystokracji były ugruntowane. Po zakończeniu wojny niepodległościowej w 1814 wrócił do portretowania madryckiego społeczeństwa. Z upływem czasu wykonywał znacznie mniej oficjalnych zamówień, a jego modelami były coraz częściej osoby z bliskiego otoczenia. Okoliczności powstania tego portretu nie są dokładnie znane. Według Nigela Glendinninga, pomimo licznych wspólnych znajomych i koneksji, del Mazo nie należał do kręgu bliskich przyjaciół malarza. Goya namalował obraz w celu czysto zarobkowym, a nie z powodu przyjaźni między malarzem a klientem. Konserwator Muzeum Goi w Castres Jean-Louis Augé przypuszcza, że związany z Inkwizycją del Mazo mógł interweniować, kiedy malarz został oskarżony o autorstwo „obscenicznych dzieł” – portretów Maja ubrana i Maja naga. Nie ma na to dowodu, wiadomo jednak, że Goya otrzymał wysokie wynagrodzenie za portret mimo tego, że na obrazie nie widać rąk modela.