(Bieszczady, pasmo graniczne) thumb|Widok z Połoninki na Tarnicę (w środku). Na lewo od Tarnicy: Mała Tarnica i Szeroki Wierch. Na prawo: Kiśniczki, Halicz i Rozsypaniec (Bieszczady) thumb|Widok spod Krzemienia na Bukowe Berdo (Bieszczady) thumb|Tarnica i Mała Tarnica. Bezpośrednio pod słońcem – Kiśniczki Tysięczniki polskie – z założenia kompletna lista 651 szczytów górskich położonych na obszarze Polski, o wysokości przekraczającej 1000 m n.p.m. W przeciwieństwie do wielu innych list, nie jest to lista miejsc nazwanych, ale szczytów o „zauważalnym” wyniesieniu ponad otoczenie, rozumianym jako odpowiednia wybitność, czyli minimalna deniwelacja względna (mdw). Parametr ten jest uważany za jedno z najwłaściwszych kryteriów klasyfikacji wierzchołków. Nieuwzględnienie go prowadzi do konieczności rozważania każdego kamienia wyższego od sąsiednich kamieni. Przykładowo, w 1992 roku Alan Dawson opublikował Istotne wzgórza brytyjskie, listę wszystkich wzniesień Wielkiej Brytanii o mdw przekraczającym 500 cali (czyli około 12,5 m). W naszym systemie metrycznym za dolny próg mdw sensownie jest przyjmować 15, 10 lub 5 m.