Niccolò Oddi SJ (ur. 26 września 1715 w Perugii, zm. 25 maja 1767 w Arezzo) – włoski biskup rzymskokatolicki, kardynał.

Życiorys Urodził się 26 września 1715 w Perugii, jako najstarszy z pięciorga dzieci hrabiego Schifanoi Marcantonia Oddiego i Altavilli Ranieri. Początkowo nauki pobierał pod kierunkiem swojego wuja, kardynała Giacoma Oddiego, natomiast później podjął studia na Uniwersytecie Rzymskim „La Sapienza”. Jesienią 1746 roku uzyskał tam stopień doktora utroque iure. Większość młodości spędził mieszkając z Giacomo Oddim, początkowo w Wenecji, a następnie w Viterbo. W grudniu 1746 roku został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, a w latach 1747–1750 pełnił funkcję wicelegata w Romanii. 30 grudnia 1753 roku przyjął święcenia diakonatu, a dwa dni później – prezbiteratu. 14 stycznia 1754 został wybrany tytularnym arcybiskupem Traianopolis, a sześć dni później przyjął sakrę z rąk swojego wuja. 12 lutego został mianowany nuncjuszem apostolskim w Królestwie Niemieckim i przybył do Kolonii 9 sierpnia. 21 grudnia 1759 roku przeniesiono go do placówki w Konfederacji Szwajcarskiej. W kwietniu 1760 zrezygnował z nuncjatury z Kolonii i cztery miesiące później osiadł w Lucernie.