W 1764 roku był specjalnym wysłannikiem Stolicy Apostolskiej na Sejm Rzeszy, gdzie dokonano elekcji Józefa II na cesarza rzymskiego narodu niemieckiego. Dzięki poparciu dla nowego władcy, Oddi był w stanie przywrócić kilka przywilejów dla Państwa Kościelnego, takich jak pierwszeństwo w korpusach dyplomatycznych. W styczniu 1764 zrezygnował z funkcji dyplomatycznych, a miesiąc później został mianowany arcybiskupem Rawenny. 26 września 1766 roku został kreowany kardynałem prezbiterem, a trzy miesiące później otrzymał kościół tytularny Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego. Był członkiem m.in. Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów i Kongregacji ds. Ceremoniału. Miał udać się do Romanii, lecz przebywając w Perugii zachorował i przeniósł się do Arezzo. Początkowo przebywał w klasztorze kapucynów, lecz w maju 1767 przeniósł się do klasztoru jezuitów. Odebrał tam śluby zakonne, jednak zmarł 25 maja.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1715 Kategoria:Zmarli w 1767 Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Nuncjusze apostolscy w Niemczech Kategoria:Włoscy jezuici Kategoria:Kardynałowie z nominacji Klemensa XIII Kategoria:Ludzie urodzeni w Perugii