W latach 1962–1963 pracowała w Instytucie Botaniki PAN, a następnie w latach 1963–1973 w Zakładzie Ochrony Przyrody PAN, którym kierowała od 1963 do 1969 roku. W 1969 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1973 ponownie pracowała w Instytucie Botaniki UJ, w którym do 1989 roku kierowała Zakładem Ekologii Roślin. W 1980 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego. Przeszła na emeryturę w 1994 roku.
Działalność naukowa W swoich badaniach zajmowała się fitosocjologią, fitogeografią oraz ekologią roślin i ochroną przyrody. W szczególności interesowała ją geografia roślin Europy i Afryki. Wraz z Janem Kornasiem i zoologami uczestniczyła w Zatoce Gdańskiej w pierwszych w świecie podwodnych badaniach fitosocjologicznych morskiej roślinności dennej Bałtyku (1948, 1949). W zespołach naskalnych Jury Krakowskiej badała rozsiewanie roślin (1950), a następnie zespoły leśne jej południowej części, opisane w doktoracie. Przez szereg lat studiowała roślinność Gorców, a wynikiem tych prac była między innymi jej monografia zespołów leśnych (praca habilitacyjna, 1955) i opracowany wspólnie z Janem Kornasiem opis zespołów nieleśnych (1967). W ramach Międzynarodowego Programu Biologicznego organizowała z Władysławem Grodzińskim (zoologiem) interdyscyplinarne badania produktywności i dynamiki ekosystemów. Prowadzono je w latach 60. i 70.