Jego próby zrozumienia sensu kolejnych kłamstw jego pana ujawniają całą ich chaotyczność i autodestrukcyjność.
Sztuka charakteryzuje się prostą i zwartą konstrukcją. Akcja toczy się powoli, konsekwentnie zacieśniając krąg trudności wokół głównego bohatera. Język zakochanych pozostaje afektowanyː obiekt miłości jest ludzkim serafinem, a zakochany sługą lub niewolnikiem, który zamiast podać rękę, całuje stopy swej wybranki. Alarcón powściąga jednak liryczne i namiętne tony obecne we współczesnym mu teatrze. Jego język jest bardziej klarowny i logiczny niż liryczny czy poetyczny.
Utwór stał się inspiracją dla Corneille'a do napisania sztuki Le Menteur (Kłamca, 1644). W 1750 roku komedię opartą na tym samym pomyśle, zatytułowaną Il bugiardo (Kłamca) napisał również Carlo Goldoni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Juana Ruiza de Alarcóna Kategoria:Utwory literackie z 1634