Większość umiejętności i wiedzy z okresu przedprzemysłowego można było przekazać za pośrednictwem bezpośredniej nauki od rodziców czy w czasie praktyki u pracujących dorosłych. mały|Dwie dziewczyny protestujące przeciwko pracy dzieci (napisy na szarfach zrównują ją z niewolnictwem). Parada Dnia Pracy w Nowym Jorku w 1909 roku
Początek XX wieku mały|Dzieci jako pracownicy fabryczni (Macon, 1909) mały|Dzieci oczekujące na rozpoczęcie 12-godzinnej nocnej zmiany w Stanach Zjednoczonych (1908) Na początku XX wieku tysiące chłopców zatrudniano w przemyśle szklarskim. Produkcja szkła, na ówczesnym poziomie technologicznym, była niebezpieczną i trudną pracą. Chłopcy narażeni byli na bardzo wysokie temperatury, co powodowało kłopoty z oczami, dolegliwości płuc, wyczerpanie, rany cięte i oparzenia. Ze względu na fakt, że pracownicy (w tym dzieci), pracowali w systemie akordowym, musieli oni pozostawać wydajni przez wiele godzin bez przerwy. Ponieważ prawie nigdy nie wyłączano pieców, pracownicy w hutach szkła pracowali także na nocnych zmianach od 17:00 do 3:00. Wielu właścicieli fabryk preferowało do takich zadań chłopców w wieku poniżej 16 lat. Szacuje się, że 1,7 miliona dzieci poniżej piętnastego roku życia było zatrudnionych w amerykańskim przemyśle przez cały rok 1900.