Żołnierze Sancha uznają w jego ojcu swego króla Alfonsa I Walecznego i aresztują swego dowódcę. Sancho zostaje więźniem księcia Urgel i pana Montpellier. Na prośbę ojca zostaje mu darowane życie. Zwycięski Nuño wypuszcza syna z więzienia. Królowa poznaje nowego króla. Syn staje u boku ojca. Spełniwszy swoje pragnienia Nuño zajmuje się zemstą. Prosi Bermuda o spotkanie nocą w ogrodzie, gdzie wyjawia mu, że jest mężem uwiedzionej przez niego Teodory i zwabił go tu, by dokonać na nim zemsty. Okazuje się jednak, że Bermudo postarał się o ukrytych świadków, którzy rzucają się na nieostrożnego Nuña. Zdemaskowany uzurpator zostaje uwięziony, osądzony i skazany na śmierć. Na godzinę przed wykonaniem kary śmierci Sancho odwiedza ojca w więzieniu. Jest zgnębiony oskarżeniami o współudział w ojcowskim spisku i czekającą ojca haniebną śmiercią. Przynosi mu sztylet, żeby z honorem odebrał sobie życie. Ojciec jednak wybiera go na swego kata i mściciela hańby wyrządzonej matce. Sancho zabija go. Zjawia się podczas koronacji małego króla Alfonsa i oddaje się na jego służbę dementując pogłoski o tym, jakoby uzurpator, którego własnoręcznie zabił był jego ojcem, a jego matka została zhańbiona. Jego słowa w zaskakujący sposób potwierdza don Bermudo.