Znano go z luksusowego trybu życia i wyciągania osobistych korzyści z protekcjiPaulina Codogni, Stefan Andrei w: Wojciech Roszkowski, Jan Kofman (red.), Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2004, , s. 26. W marcu 1978 został ministrem spraw zagranicznych. Był towarzyszem Nicolae Ceaușescu w trakcie jego licznych podróży. Omawiał kwestie narodowych mniejszości w Rumunii podczas konferencji w Budapeszcie (marzec 1983) i Bonn (marzec 1984). W trakcie XIII Zjazdu RPK w listopadzie 1984 usunięto go ze Stałego Biura Politycznego Komitetu Wykonawczego. Ceaușescu powierzył mu opiekę nad swoim najmłodszym synem Nicu, jednak Andrei akceptował jego skandaliczne wybryki zamiast przygotować go jako następcę na stanowisko przywódcy państwa. Pod koniec 1985 odszedł z MSZ i otrzymał urząd sekretarza KC, który odpowiadał za ratowanie bankrutującej gospodarki. Kariera polityczna Andrei dobiegła końca po załamaniu się reżimu Ceaușescu.
Jeszcze w czasie studiów wziął ślub z Violetą Andrei.