Następnego dnia zarządzono występy teatralne, lecz orkiestra, zbyt wspaniała, grała za głośno, komedia doprowadziła do kłótni na widowni, a balet przestraszył księżniczkę. Gdy został już Segedowi tylko jeden dzień, postanowił go poświęcić ukochanej Amidzie. Spędzili go w pięknych strojach, na tańcach, na ucztowaniu i oglądaniu występów. Wieczorem Amida wymknęła się z sypialni, a król podążył za nią i ujrzał jak się spotyka z ukochanym, odźwiernym Zelmirem. Zgnębiony król wyszedł w pole, gdzie spotkał swego nauczyciela Safara. Gdy mu się zwierzył ze swych trosk, ten rzekłː miłościwy panieǃ Nie można zabawom rozkazywać, żeby przyszły, a gdy przyjść zechcą, trzeba umieć ich użyć.
O utworze Powiastkę tę przełożył Krasicki z francuskiego. Podobnie jak w przypadku Dziekana z Badajoz, źródło stanowiły wydane w 1784 roku w Paryżu Apologues et contes orientaux abbé Blancheta, a konkretnie opowiadanie Les dix jours de l’empereur Séged, bajka etiopska przełożona z angielskiego. Pierwowzór angielski ukazał się w czasopiśmie The Rambler. Utwór Krasickiego został najpierw wydany w 1788 roku, w II tomie Listów i pism różnych, a następnie w 1803 roku w VI tomie Dzieł zebranych. Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Ignacego Krasickiego Kategoria:Utwory literackie z 1803 Kategoria:Powiastki filozoficzne