Szkołę czasami nazywano także "szkołą czterech traktatów" (chiń. 四論, Silun), gdyż dodawano również sporny traktat przypisywany Nagardżunie: Mahāprajñāpāramitā-upadeśa NagardżunyZnany także jako Mahāprajñāpāramitā-śāstra. Traktat został przetłumaczony przez Kumaradżiwę pomiędzy 402 a 406 r. w Ogrodach Xiaoyao jako chiń. 大智度論, pinyin: Dazhidu lun, pol. Komentarz do wielkiej doskonałej mądrości. K 549, T 1509.
Jeden z uczniów Kumaradżiwy - Sengzhao (374-414) – jest uważany za wybitnego mistrza systemu madhjamiki, chociaż początkowo był taoistą i dopiero przeczytanie Sutry Wimalakirtiego spowodowało jego nawrócenie na buddyzm. Sławę przyniosły mu trzy traktaty: Prajñā nie jest wiedzą (般若無知論, Bōruò wúzhī lùn) pom. 404 a 408 r. (T 1858) Pustość nieabsolutu (不真空論, Bùzhēnkōng lùn) po 408 r. (T 1858) Rzeczy się nie zmieniają (物不遷論, Wùbùqiān lùn) (T 1858). W tym okresie największe kontrowersje w Chinach związane były z takimi pojęciami jak ti (體, jedność, noumen, substancja, podstawa) i yong (用, różnorodność, fenomen, działanie (funkcja) i wygląd). Istotą jego pism było podkreślenie, że ti i yong nie są przeciwieństwami, ale tym samym. Zsyntetyzowanie dwóch ekstremów było właśnie "środkową drogą". Jego eseje napisane pięknym językiem były efektywną syntezą myśli indyjskiej i chińskiejKenneth Ch’en. Buddhism in China. Str.