86, 87.
W pierwszym eseju Sengzhao omawia naturę pradźni. Jest ona określana jako mądrość mędrców, która nie jest taka sama jak zwyczajna wiedza. Zwyczajna wiedza jest przedmiotem wiedzy, podczas gdy przedmiotem mądrości mędrców jest absolutna prawda, która nie może być przedmiotem wiedzy, gdyż jest ona "pusta" i nie posiada fenomenalnych jakości. Ta absolutna prawda nie jest odizolowana od zdarzeń i rzeczy. Mędrzec jest obdarzony pradźnią, zatem posiada podwójną naturę. Przebywa w rejonie "pustki" i niedziałania, ale również przenosi się w rejon działania. Jest to dla Sengzhao "środkowa droga".
W drugim eseju Sengzhao wyjaśnia swoje rozumienie siunjaty czyli "pustki". Wszystkie rzeczy stają się bytami dzięki kombinacji przyczyn i przestają istnieć, gdy te przyczyny znikają. Przypominają człowieka stworzonego przez magię i z tego względu nie istnieją. A jednak wyczarowany człowiek, chociaż nieprawdziwy, istnieje jako wyczarowany człowiek, dlatego nie jest nierzeczywisty. Tę zasadę Sengzhao rozciąga na wszystkie rzeczy, które zarazem istnieją jak i nie istnieją. Jest "środkowa droga" Sengzhao.