W trzecim eseju Sengzhao napisał, że są dwa przypuszczenia odnośnie do zdarzeń i rzeczy. Pierwsze - rzeczy/zdarzenia są spokojne (nieruchome), a więc rzeczy z przeszłości są tożsame z obecnymi rzeczami. Drugie - Rzeczy/zdarzenia są ruchliwe, zatem rzeczy z przeszłości, chociaż nie tożsame z obecnymi, rozwinęły się, aby stać się tymi obecnymi. Wynikiem takiego myślenia jest dualizm ruchu i bezruchu, który według Sengzhao jest błędny, gdyż w podstawowym znaczeniu rzeczy są niezmienne, ponieważ nie są one ani w spokoju, ani w ruchu. To była dla Sengzhao "środkowa droga"Kenneth Ch’en. Buddhism in China. Str. 87.
Po Sengzhao (w początkowym okresie Dynastii południowych) zainteresowanie ideami sanlun zmalało z powodu pojawienia się dominujących idei związanych z Sutrą Nirwany i tradycją Satjasiddhi (chiń. chengshi(zong)). Nawet i wtedy jednak byli mistrzowie sanlun, którzy przenosili tradycje szkoły, tacy jak Koreańczyk Senglang (zm. ok. 615 r.), Sengquan i Falang (507-581)Kenneth Ch’en. Buddhism in China. Str. 131.