Na bazie zebranych doświadczeń opracowano wersję SZD-22C, w której powrócono do kesonu jednoobwodowego, kryjąc tylną część skrzydła płótnem. Pierwszy egzemplarz SZD-22C, o znakach rejestracyjnych SP-2119, został zbudowany w lipcu 1960 r., a od 30 marca 1961 r. ruszyła produkcja drugiej serii.
Ponadto w biurze konstrukcyjnym SZD opracowane jeszcze prototypy wersji: SZD-22D, w której kółko przesunięte zostało bardziej do przodu oraz została zmieniona płoza tylna i płoza przednia, SZD-22E ze skrzydłem o lepszych właściwościach przeciwkorkociągowych (oblatany w Krośnie w dn. 9 stycznia 1961 r.). Skrzydło z tego szybowca zostało następnie wykorzystane w szybowcach SZD-25 Lis.
Łącznie wyprodukowano 288 egzemplarzy szybowców SZD-22, z czego 116 wyeksportowano do 21 krajów. Jeden SZD-22C został zakupiony w 1962 przez Klub Szybowcowy Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii na lotnisku Lasham (sprzedany w 1967)Krzysztof Kubala: Polacy pod niebem Hampshire, „Skrzydlata Polska” nr 6(2476)/2019, s.62-63.
SZD-22 Mucha Standard była ostatnim szybowcem z rodziny Mucha.
Konstrukcja (wersja SZD-22C) Jednomiejscowy wolnonośny grzbietopłat o konstrukcji drewnianej.