Po śmierci dotychczasowego rektora Franciszka Płoszczyńskiego, został jego następcą.
Jako wicerektor, a następnie rektor uczelni podjął się zreorganizowania jej, mimo niesprzyjających warunków po upadku powstania styczniowego. Zdolnych alumnów uczelni wysyłał na studia do Akademii Duchownej w Petersburgu, żeby po powrocie zostali wykładowcami. W celu umożliwienia zwiększenia ilości uczniów, wybudował na terenie seminarium jednopiętrowy budynek mieszkalny. W 1887 roku zainicjował budowę nowego skrzydła uczelni, ukończoną przez jego brata Stanisława.
Prowadził wykłady z prawa kanonicznego, historii Kościoła i katechetyki. W Kościele seminaryjnym św. Witalisa osobiście przygotowywał dzieci do przyjęcia I komunii świętej.
Prowadził również badania historyczne. W jego kręgu zainteresowania była m.in. historia ustawodawstwa kościelnego w Polsce. Był inicjatorem wydania źródeł do historii diecezji pt. Monumenta Historica Dioecesis Wladislaviensis. Prace nad dziełem kontynuował po jego śmierci jego brat Stanisław. Korespondował z czasopismem Encyklopedia Kościelna i Przegląd Katolicki, w którym zamieszczał artykuły naukowe.