Autor traktuje historię księcia portugalskiego Ferdynanda (1402-1443) z dużą swobodą. W 1437 roku wziął on udział, wraz z bratem Henrykiem, w wyprawie wojennej, mającej na celu zdobycie Tangeru. Od 1415 roku w ręku portugalskim znajdowała się Ceuta. Kiedy w wyniku poniesionej klęski don Ferdynand dostał się do niewoli, zwycięzcy zażądali za jego uwolnienie zwrotu Ceuty. Portugalczycy ociągali się z oddaniem twierdzy, mając nadzieję uwolnić jeńca orężnie. Przed śmiercią w 1438 roku król Duarte zalecił w testamencie uwolnienie brata, nawet za cenę oddania Ceuty. Tron portugalski objął po nim jego bratanek, 6-letni Alfons V. W 1441 roku wysłano posłów, jednak rozmowy nie doprowadziły do sukcesu, Marokańczycy zażądali bowiem opuszczenia Ceuty przez wszystkich chrześcijan. Z upływem lat warunki bytowe i zdrowotne Ferdynanda coraz bardziej się pogarszały. Pozbawiony wygód i świty, został zmuszony do pracy wraz z innymi więźniami. Ostatnie 15 miesięcy swego życia spędził w dawnej latrynie eunuchów. Zmarł 5 czerwca 1443 roku.