Los chrześcijanina, chociaż wpisany w plan Boskiej opatrzności, zależy od wolnej woli, którą człowiek został obdarzony. Los muzułmanina przeznaczony każdemu przez Boga – kimset – jest niezrozumiałym i nieodwracalnym fatum.
Feniksana trzyma w dłoni od początku sceny kwiat maravilii, nazywanej cudem (hiszp. maravilla) z uwagi na to, że zamyka się, więdnie, w dzień, by rozkwitnąć nocą. Ten właśnie kwiat staje się hieroglifem losu Fernanda, stanowiąc ikonę jego ogołocenia za życia i apoteozy po śmierci. W utworze stale powraca przeciwstawienie „trupa” (cadáver) – śmiertelnego ciała człowieka – i „kwiatu” (flor), które stanowi wyraźne nawiązanie do Psalmu 102ː Dni człowieka są jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu, ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma, i miejsce, gdzie był, już go nie poznaje.
Ciekawostki mały|bł. Ferdynand, fr. poliptyku Adoracja św. Wincentego Nuna Gonçalvesa, ok. 1470