Postawiony w sytuacji skrajnej, staje wobec wyboru pomiędzy wolnością a koniecznością. Świadomie skazuje się na niewolę, pozbawienie przywilejów, a w końcu śmierć, będącą aktem samounicestwienia, w imię wiary, z którą się utożsamia.
mały|Dziwaczek jalapa, kwiat prawdopodobnie trzymany przez Feniksanę podczas rozmowy z Fernandem Klucz do interpretacji utworu podaje poeta w scenie rozmowy don Fernanda z Feniksaną. Cierpiąca na melancholię księżniczka mauretańska, dodatkowo wytrącona z równowagi wróżbą, że będzie okupem za umarłego, posyła niewolników dla rozweselenia po kwiaty. Kiedy don Fernand w stroju niewolnika staje przed nią, wskazuje na ukryte znaczenie kwiatów – hieroglifów swego losu. Za pomocą sonetu objaśnia ukryte w symbolice kwiatów przesłanie ziemskiej marności i przemijania. Ku swojemu zaskoczeniu wywołuje wzburzenie księżniczki, która niszczy i rozrzuca przyniesiony bukiet. Zmienia się kompozycja obrazu (figura) – kwiaty leżą rozrzucone na deskach sceny i przypominają raczej gwiazdy na firmamencie niebieskim. Feniksana wypowiada nad nimi ujęte w formę sonetu objaśnienie (subsriptio) nowo powstałego obrazu. Kwiaty były obrazem przemijania, gwiazdy są symbolem przeznaczenia. Duet sonetowy służy skontrastowaniu dwóch doktryn religijnych – chrześcijaństwa i islamu.