Portugalczycy lądują na wybrzeżu afrykańskim. Przed Alfonsem i don Henrykiem zjawia się duch don Fernanda i prowadzi ich do bitwy. Król pastwi się nad zwłokami zmarłego więźnia. Duch don Fernanda zapowiada Alfonsowi, że dzięki schwytanym jeńcom, wykupi go z niewoli. Alfons domaga się wydania Fernanda w zamian za Feniksanę. Król Fezu w rozpaczy żegna się z córką, oznajmiając Alfonsowi, że Fernand nie żyje. Alfons jednak godzi się oddać Feniksanę za zwłoki stryja. Przyjąwszy ze czcią trumnę ze zwłokami męczennika wydaje królowi Maurów córkę i Tarudanta, prosi jednak króla ze względu na pamięć don Fernanda, by wydał Feniksanę za Muleja. Żałobny orszak wyrusza do ojczyzny.
Analiza Tematem Księcia Niezłomnego jest kondycja ludzkaː dramat wolnej woli rozpiętej pomiędzy społecznie pojmowaną etyką a doktryną zbawienia. Utwór wyrasta z chrześcijańskiej refleksji neostoickiej, której szczególnie popularnym reprezentantem był w Hiszpanii czasów Olivaresa, niderlandzki humanista Lipsius. Książę Niezłomny szczególnie wiele zawdzięcza jego De Constantia Libri Duo (1584), ukazując jaką postawę powinien przyjąć człowiek wobec zmienności i znikomości rzeczy ziemskich. Don Fernand jest wzorem stałości (constantia), łączącym wysokie wymagania etyczne z heroiczną postawą wobec przeciwności.