Dzień II Feniksana usłyszała wróżbę, że jej piękność zostanie okupiona śmiercią. Mulej wnioskuje z tego, że jego ukochana wyjdzie za Tarudanta po jego śmierci. Don Fernand pociesza swoich rodaków – niewolników nadzieją wyzwolenia. Mulej zwierza mu się ze swych miłosnych mąk przez porównanie ich z Feniksem. Król urządza dla swego więźnia polowanie na tygrysa. Tymczasem przypływa okręt z Portugalii, cały w kirze, z czego don Fernand wnosi, że król nie chce oddać Ceuty. Okazuje się jednak, że żałoba jest spowodowana śmiercią króla, który w swoim testamencie nakazał wydać Maurom Ceutę w zamian za swego królewskiego brata. Don Fernand sprzeciwia się jednak wydaniu tylu niewinnych istnień ludzkich za niego jednego, drze akt królewski i połyka jego kawałki. Król wpada we wściekłość i pozbawia infanta wszelkich wygód i wysyła do pracy w stajni. Don Henryk odpływa.
Niewolnicy chrześcijańscy, oczekujący rychłego wyzwolenia nie rozpoznają don Fernanda w łachmanach. Don Fernand wysłany przez Zarę po kwiaty dla Feniksany unaocznia księżniczce, że los człowieczy podobny jest do kwiatu, który wieczorem więdnie. Mulej przygotowuje dla don Fernanda ucieczkę, zostaje jednak uprzedzony przez króla, który wyznacza go osobistym strażnikiem jeńca.